De zaak
'Moorlag'
wat niet de zaak van Moorlag is
|
|
|
Geachte Tweede Kamerleden, Mijn naam is Wim Moorlag en ben woonachtig in Bovensmilde. Sinds 1994 is bij mij de ziekte MS geconstateerd. Het is het huidige softdrugs-gedoogbeleid dat mij een menswaardig bestaan onmogelijk maakt en het recht op medische zelfzorg ontneemt, ik zal u dit nader uitleggen. In het begin van mijn ziekte werden de symptomen van de MS door middel van medicijnen gepoogd te onderdrukken. Vanwege het uitblijven van de gunstige effecten en nadelige bijverschijnselen ben ik door publicaties en voorlichting vanuit de MS patiëntenvereniging overgestapt op medicinale marihuana, dit onder begeleiding van een neuroloog. Door de slechte kwaliteit van de apotheek marihuana, deze wordt op een onnatuurlijke wijze met chemische middelen gekweekt en behandeld met gammastralen waardoor de werkzame stof vermindert, ben ik overgestapt op eigen biologische gekweekte medicinale marihuana voor eigen gebruik. Door het aangescherpte gedoogbeleid is momenteel alleen de apotheek marihuana verkrijgbaar. Met de eigen biologische gekweekte medicinale marihuana ben ik in combinatie met bijensteken, we zijn tevens bijenhouder, in staat om de vermoeidheid en spasmen als ziekteverschijnselen van MS te onderdrukken. Hierdoor ben ik in staat om mijn leven op een voor mij, gezien mijn MS, kwalitatieve niveau te onderhouden. Mijn neuroloog heeft mij het gebruik van apotheek marihuana afgeraden vanwege de ongunstige effecten en kwaliteit van deze marihuana. De leden van de MS patiëntenvereniging hebben dezelfde goede ervaringen met de eigen gekweekte medicinale marihuana. In de periode dat ik zelf mijn medicinale marihuana kweekte heb ik mijn ervaringen laten publiceren in de krant en heb ik mijn ervaringen verteld op radio en gastlessen gegeven voor HBO-V leerlingen. Iedereen in mijn omgeving, ook de politie, was dan ook op de hoogte dat ik zelf mijn medicinale marihuana kweekte. De politie heeft dit jarenlang gedoogd. Door onenigheid met de buren werd er z.g.n een melding gedaan van geuroverlast. De politie die polshoogte heeft genomen heeft zelf geconstateerd dat dit gezien de omstandigheden onmogelijk het geval kon zijn. Door de politie voorgestelde bemiddeling werd afgewezen door de buren. Omdat de politie verplicht was om proces-verbaal op te maken werd hierdoor mijn medicinale marihuana ontnomen. Hieruit blijkt hoe afhankelijk ik ben van mijn omgeving en de huidige wetgeving, of ik wel of niet in staat wordt gesteld, om voor mijn eigen gezondheid en welzijn te zorgen. Het recht op een menswaardig bestaan zonder de dagelijkse spasmen en vermoeidheid is mij ontnomen. Hieruit blijkt dat met de huidige gedoogbeleid de belangen van de MS patiënt niet worden beschermd. Ik verwacht van u dan ook dat u zich het lot van de MS patiënt ter harte neemt en ons dusdanig beschermd dat wij niet overgeleverd zijn aan de grillen van de omgeving met alle consequenties van dien. Een rechtvaardig gedoogbeleid is wat de MS patiënt nodig heeft. Ook wij als MS patiënten hebben het recht op een menswaardig bestaan. In afwachting groet ik, Wim Moorlag
Bovensmilde 25 januari ’05 Geachte Minister Hoogervorst
Naar aanleiding van Uw brief (24 077 nr. 140), gericht aan de voorzitter van de Tweede Kamer, zou ik als partner van een ms-patiënt, die marihuana op medische gronden gebruikt, U graag onze situatie willen schetsen. In 1994 werd bij mijn man de ziekte Multiple Sclerose vastgesteld, al vlug werd duidelijk dat daar geen medicatie tegen bestaat. Vanaf 1996 gebruikt hij op medische gronden marihuana, dit werd toen voorgeschreven door de huisarts op recept en verstrekt door de apotheek. Het gebruik van marihuana werd ook ondersteund door de behandelend neuroloog. En de resultaten bleken verbluffend, de verlammende moeheid zwakte af, en de spasmen komen minder snel. Wat echter een bijverschijnsel was, was de hoofdpijn wat later bleek te zijn veroorzaakt door de kunstmatige meststoffen waarmee de marihuana werd gekweekt. Hierop besloot ik voor mijn man op biologische grond te gaan kweken. Het succes bleef en de hoofdpijn verdween ook. Wij kweken onder één 600 watt lamp op biologische teelt op aarde, dit levert niet meer op dan de hoeveelheid, 300 gram per 3 maanden, die mijn man nodig heeft. Op het moment dat we begonnen te kweken (1997), was binnen het gedoogbeleid toegestaan 10 planten per volwassene te kweken, dus precies genoeg voor mijn man zijn gebruik. Wij hebben er nooit een geheim van gemaakt dat wij het kweekten. Wij vonden zelfs dat het medicinaal effect van marihuana bekendheid moest krijgen en hebben hierover ook (op aanvraag) voorlichting gegeven o.a. aan toekomstige verpleegkundigen (zelf zijn wij psychiatrisch verpleegkundigen). Door onenigheid met de buren werd er z.g.n een melding gedaan van geuroverlast. De politie die poolshoogte heeft genomen. heeft zelf geconstateerd dat dit, gezien de omstandigheden, onmogelijk het geval kon zijn. Door de politie voorgestelde bemiddeling werd afgewezen door de buren. Omdat de politie verplicht was om proces-verbaal op te maken werd hierdoor de marihuana ontnomen die enkel door mijn man wordt gebruikt op medische gronden, het enigst M.S.-perspectief-biedend middel. Alle partijen waren hiervan op de hoogte. Hieruit blijkt hoe afhankelijk wij zijn van de goodwill van onze omgeving en de huidige wetgeving, of wij wel of niet in staat worden gesteld, om voor onze eigen gezondheid en welzijn te zorgen. (het gepropagandeerde zelfzorg) Multiple Sclerose is niet te verhelpen maar het dragelijker maken kan wel. De reguliere medicatie heeft geen uitkomst gegeven, de bijwerkingen waren bijna even nadelig als de ziekte-verschijnselen zelf. Nu hebben we enkele alternatieven: voedingssuplimenten, bijensteektherapie en marihuana; hiermee hebben wij een leefbaar leven voor mijn man gecreëerd. Dat wij dit alles zelf moeten betalen hebben wij voor lief genomen en gekeken hoe dat haalbaar is met een uitkering. Daar marihuana voor 1/10 van de koopprijs zelf te kweken is, was dat een goede optie. Wij hebben de afgelopen jaren door eigen inzet en inventiviteit geen aanspraak gedaan op reguliere behandelwijzen en vanuit het oogpunt doelmatige zorg voelen wij ons geslaagd. – en, dit wordt beaamd door de neuroloog. Wat betreft de schadelijkheid en bijwerkingen die marihuana gebruik met zich mee brengt voor de volksgezondheid is er geen bewijs geleverd dat het schadelijker zou zijn dan alcohol, voor de meeste mensen en zeker voor een ms-patiënt is alcohol zelfs veel schadelijker. Binnen ons werkveld zijn hiervan voorbeelden te over. Ooit waren alcoholhoudende dranken en de distillatie hiervan juridisch net zo strafbaar als nu het kweken van marihuana. Hoe het ook zij een zieke en zijn omgeving zullen er altijd alles aan doen om de gevolgen van de ziekte te bestrijden, zelfzorg lijkt ons in deze gerechtvaardigd. Het probleem dat voortvloeit uit het feit dat je bij marihuana en ook bij bijensteken spreekt over een natuurlijk product waarop moeilijk patent en wetenschappelijk onderzoek op van toepassing is, is voor de beleidsmakers en farmaceutische industrie mogelijk een struikelblok. Voor de patiënt die merkt er baat bij te hebben is het een luxe probleem waar hij overheen ziet omdat het om zijn eigen welzijn gaat of het nu wel of niet wetenschappelijk bewezen is of onder de geneesmiddelenwet valt. De patient kijkt naar de uitwerking en proefondervindelijk duiden mijn man en vele lotgenoten die al jaren marihuana gebruiken dat de door gamma-stralen behandelde medicinale marihuana, die verkrijgbaar is bij de apotheek, een zwakke werking heeft en bijverschijnselen geeft. Dit is voor ons de reden om bij onze oude werkwijze te willen blijven; het was effectief. De belasting van het leven met een chronische progressieve zieke is standaard al hoog en elke belasting doet dit nog schrijnender beseffen. De huidige situatie waarin door een burenconflict de zieke zijn zelfzorgmedicatie voor driekwart jaar door justitie is ontnomen en in diskrediet wordt gebracht heeft de ziekte van mijn man doen opleven en de integriteit van gemeenschapszin ondermijnd. Het aangescherpte beleid welke is ingesteld op 1 september 2003 heeft bij patiënten en hun omgeving al voor veel onrust en narigheid gezorgd zoals bij ons waar narcotica met een zeer intimiterende houding zijn punten is komen scoren, dit was een schokkende en belastende ervaring. Wij hebben de gemeenschap met het medicinale gebruik van zelf gekweekte marihuana al acht jaar geen geld gekost. Dit feit ligt door een burenconflict en overheidsbeleid nu op zijn kop.
Ik verzoek u de belangen van de echte belanghebbenden (baathebbende patiënten) te respecteren, een ziekte past zich niet aan een ziekte vraagt om een aanpassing. In afwachting, groetend, Mevrouw Moorlag, Bovensmilde
Vledderveen, 14 november 2005 Geachte Tweede Kamerleden, Mijn naam is Klasiena Moorlag. Bij mijn man Wim is in 1994 de ziekte multiple sclerose vast gesteld. Hierbij zend ik een noodkreet: Het is het huidige softdrugs-gedoogbeleid dat mijn man een menswaardig bestaan onmogelijk maakt en het recht op medische zelfzorg ontneemt, ik zal u dit nader uitleggen. In het begin van zijn ziekte werden de symptomen van de MS door middel van medicijnen gepoogd te onderdrukken. Vanwege het uitblijven van de gunstige effecten en nadelige bijverschijnselen is hij door publicaties en voorlichting vanuit de MS patiëntenvereniging overgestapt op medicinale marihuana, dit onder begeleiding van een neuroloog (1995). Door de slechte kwaliteit en hoge prijs van de apotheek-marihuana, deze wordt op een onnatuurlijke wijze met chemische middelen gekweekt en behandeld met gammastralen waardoor de werkzame stof vermindert en bijverschijnselen veroorzaken, is hij overgestapt op eigen biologische gekweekte (medicinale) marihuana voor eigen gebruik.Naast marihuana gebruikt mijn man ook bijensteken en voedingssupplementen. Deze combinatie geeft hem een dragelijk leven en heeft zijn ziekte gestabiliseerd. In vele studies is er naar voren gekomen dat marihuana een goede hulp is bij uiteenlopende ziektebeelden (Pharmaceutisch Weekblad, 7 februari 2003). Ook minister J. F. Hoogervorst verwijst in zijn brief aan de tweede kamer (10-12-2004 nr 24 077 Drugbeleid) hiernaar, citaat: ‘Uit een onderzoek van het Instituut PHARMO blijkt het in 40% van de marihuana gebruikers om MS-patiënten te gaan. Ook blijkt uit dit zelfde onderzoek dat 40% van alle patiënten die medicinale cannabis gebruiken minder andere geneesmiddelen gebruiken. Vanuit het oogpunt van doelmatige zorg kan dit een belangrijk gegeven zijn’. Nu is medicinale marihuana een plantaardig product dat niet als geneesmiddel is geregistreerd, maar wel als zodanig wordt voorgeschreven, eerder (september 2003) gaf de Commissie Farmaceutisch Hulp als oordeel dat zolang wetenschappelijk bewijs van werking ontbreekt, men marihuana niet als rationele farmacotherapie kan beschouwen. Hierover schrijft W.K Scholten in Medisch Contact (september 2005) : ‘ Volgens de toelichting op het Koninklijk Besluit dat dit regelt, is therapie in elk geval rationeel als het landelijk of lokaal is gestandaardiseerd. De mate van werkzaamheid is dan dus niet meer aan de orde. De verzekeraars gaan hieraan doorgaans voorbij, waarbij zij verwijzen naar het advies van de Commissie Farmaceutische Hulp (CFH) van het College voor zorgverzekeringen. Het advies van de CFH besteedt echter helemaal geen aandacht aan dat aspect’. In dit zelfde artikel komt ook het volgende naar voren: ‘De veiligheid van cannabis is - in tegenstelling tot de werkzaamheid - de afgelopen decennia wél goed onderzocht. Dit onderzoek past namelijk in het drugsbeleid. De bijwerkingen van cannabis zijn mild. De verslavende werking ervan is ongeveer even sterk als die van coffeïne. Het middel is veilig, mits een gecontroleerde kwaliteit wordt gebruikt’. Als echtgenoot van een ms-patiënt zie ik wel, wat de wetenschap niet in grafiek kan krijgen, dat de kwaliteit van het leven dragelijk wordt door marihuana en zal ik vanuit menselijk oogpunt het mijn man niet onthouden om het te blijven gebruiken. Doordat er niet een goed en betaalbare (mijn man gebruikt 3 gram per dag) manier is om marihuana te kopen ben ik het zelf gaan kweken voor mijn man en doe dit al meer dan 8 jaar. In de periode dat wij zelf medicinale marihuana kweekten heeft mijn man zijn ervaringen laten publiceren in de krant en zijn ervaringen verteld op radio en (op verzoek) gastlessen gegeven voor de HBO-V opleiding. Iedereen in onze omgeving, ook de politie, was dan ook op de hoogte dat wij zelf medicinale marihuana kweekten. De politie heeft dit jarenlang gedoogd. Door onenigheid met de buren werd er z.g.n. een melding gedaan van geuroverlast. De politie die polshoogte heeft genomen heeft zelf geconstateerd dat dit gezien de omstandigheden onmogelijk het geval kon zijn. Door de politie voorgestelde bemiddeling werd afgewezen door de buren. Omdat de politie verplicht was om proces-verbaal op te maken werd hierdoor de medicinale marihuana ontnomen. Omdat wij van mening zijn dat wij recht hebben op zelfzorg (we verhandelen geen marihuana) zijn wij na de inval van narcotica weer begonnen met kweken en binnen 3 weken stond de politie wederom op de stoep door een melding bij ‘misdaad anoniem’ en nam wederom al het geïnvesteerde in beslag. Wetenschappelijk is bewezen dat stress funest is voor een ms-patiënt en mijn man is door dit gebeuren erg achteruit gegaan. Wij hebben ons dan ook genoodzaakt gevoeld om te verhuizen. Hieruit blijkt hoe
afhankelijk we zijn van onze omgeving en de huidige wetgeving, of wij wel of
niet in staat worden gesteld, om voor onze eigen gezondheid en welzijn te
zorgen. Het recht op een menswaardig
bestaan zonder de dagelijkse spasmen en vermoeidheid is mijn man ontnomen. Ook blijkt dat met het
huidige gedoogbeleid de belangen van de MS patiënt niet worden beschermd en
gerespecteerd. In het Nederlands Juristenblad d.d 28 november 2003, schrijft mr
R. Dufour: ‘Er is met drugscriminaliteit iets vreemds aan de hand. In de dertig
jaar dat de 'war on drugs' nu aan de gang is, lijkt uit het zicht geraakt dat
het hier niet om 'normale' criminaliteit gaat. Het strafrecht heeft tot doel,
ons te beschermen tegen handelingen van derden waarvan wij niet willen dat deze
ons worden aangedaan. Wij willen niet bestolen, bedrogen of vermoord worden. Bij
het drugsverbod gaat het echter om derden die ons iets verkopen wat wij graag
willen hebben! De overheid zegt hier in feite: drugs zijn levensbedreigend, en
jullie zijn te dom of te slap om nee tegen de verleiding te zeggen dus zorgen
wij dat jullie ze niet te pakken kunnen krijgen. Het gaat hier dus om
bescherming van burgers tegen zichzelf, niet tegen anderen. Vergelijkbaar met de
bromfietshelm en de autogordel. Maar de sancties verschillen een tikje! Een rechtvaardig beleid is wat de patiënt en zijn omgeving nodig heeft. Momenteel zijn er veel patiënten die als zelfzorg marihuana kweken, uit angst in het geniep, Wij doen dat niet en vechten het overheidsbeleid aan bij de rechter. De uitspraak van de politierechter (LJN: AT5002, Rechtbank Assen, 19/005757-04) is een voorwaarlijke geldboete met een proeftijd van 2 jaar, hier tegen zijn wij in hoger beroep gegaan, de terechtzitting voor hoger beroep zal plaats vinden op 5 december in het gerechtshof in Leeuwarden. Ook MS patiënten hebben het recht op een menswaardig bestaan ook al is het voor anderen op een onbegrijpelijke manier. Ik doe hierbij dan een dringend beroep op U ruimte te scheppen voor het lot van de belang-hebbende-MS-patiënt opdat wij niet enkel zijn overgeleverd aan de grillen van de omgeving met alle consequenties van dien, waarvoor ik indien gewenst graag mondelinge oelichting geef. In afwachting groet ik, K. Moorlag-Hooijer
Vledderveen, 18 januari 2006. Geachte Tweede Kamerleden, Mijn naam is Wim Moorlag ( 50 jaar) en sinds 1994 lijd ik aan Multiple Sclerose (MS). Mijn huisarts en mijn specialist /neuroloog hebben mij aangeraden cannabis te gebruiken ter bestrijding van de klachten die met MS gepaard gaan, zoals spierspasmen en pijn. Cannabis is voor mij het enige medicijn waar ik echt baat bij heb. De spasmen nemen er door af en ook heb ik minder last van pijn en vermoeidheid als ik cannabis gebruik. Ondanks dat cannabis via de apotheek legaal te koop is, gebruik ik al sinds jaren cannabis die ik zelf heb verbouwd. Mijn redenen daarvoor zijn:
Zoals u uit eerder schrijven (21-12-2004 en 14-11-2005) van ons hebt kunnen vernemen, heeft de politie in 2004 onze thuiskwekerij in Bovensmilde (onze toenmalige woonplaats) tot twee keer toe geruimd. Mijn vrouw (die al het kweekwerk doet) en ik zijn door de rechtbank in Assen hiervoor veroordeeld tot een voorwaardelijke boete van 250 Euro. We zijn tegen dit vonnis in beroep gegaan. Op 5 december hebben we onze zaak voorgelegd bij het Gerechtshof in Leeuwarden. De voorzittende rechter opende de zitting met de vraag “waarom zijn jullie hier en niet in politiek Den Haag”, hiermee benoemde hij het huidige dilemma. De advocaat-generaal (het o.m.) heeft tijdens die zitting de straf eis tegen ons verlaagd naar 100 Euro voorwaardelijk. Het Hof heeft ons gevraagd om meer informatie en getuigen aan te leveren in deze zaak en daarvoor de zitting tot nader order geschorst. De advocaat-generaal bracht tijdens de zitting naar voren dat in ons geval eens goed moet worden gekeken naar de uitleg van de opiumwet op dit punt, met name als het gaat om de gezondheid van mensen. Volgens hem is de opiumwet bedoeld om de gezondheid van mensen te beschermen en niet om bepaalde producten die voor iemands’ (mijn) gezondheid goed zijn, onbereikbaar te maken. De verwachting is dat de zitting in februari of maart dit jaar wordt voortgezet. Vanaf heden zullen wij worden bijgestaan door de advocaten Jan Boksem en Wim Anker te Leeuwarden. Momenteel gebruik ik cannabis die door vrienden voor mij wordt geteeld. Gezien mijn gebruik (ca 3 gram per dag) wil ik dit gewoon zelf kunnen telen zonder dat ik daarvoor wie dan ook lastig hoef te vallen of in justitieel opzicht in gevaar te brengen. Omdat het evaluatieverslag van de medicinale cannabis binnenkort in de Kamer aan de orde komt wil ik u graag vragen de volgende mogelijkheden in overweging te nemen:
Hierbij aansluitend zou ik er nog op willen wijzen dat als de plannen betreffende legalisatie van minister Donner doorgaan, -de coffeeshops droogleggen door intensivering van de jacht op ‘illegale kweek’-, het voor mij en 15.000 lotgenoten (brief dhr Hoogervorst aan 2e kamer 10-12-2004) nog problematischer wordt om de gewenste medicatie te verkrijgen. Als medicinaal gebruiker weet ik dat als cannabis het enige middel zou zijn tegen hoofdpijn ik nu in vrijheid van cannabis gebruik zou kunnen maken. Graag zijn mijn vrouw en ik bereid mijn verhaal nader toe te lichten en eventuele vragen van u te beantwoorden. Met vriendelijke groet, Wim Moorlag
Vledderveen, 30 januari ’08 Geachte Tweede Kamerleden, Mijn naam is Wim Moorlag. Sinds 1994 ben ik ms-patient en gebruik vanaf 1996 cannabis welke mijn echtgenote Klasiena Moorlag-Hooijer voor mij teelde. Vanwege het naderende kamerdebat over drugsbeleid vragen wij Uw aandacht voor het volgende. -- Binnenkort zal de Hoge Raad uitspraak doen over de aan ons verleende vrijspraak van straf-vervolging t.a.v cannabisteelt (LJN: AZ0253, Gerechtshof Leeuwarden , 24-001008-05). Sinds juni 2004 zijn wij strafrechtelijk vervolgd voor het telen van de plant cannabis, dit kon door welke plaats cannabis in de Opiumwet is toebedeeld. De voorzittende rechter wees ons er ter zitting dan ook heel terecht op dat de Wet politiek is en de rechtspraak toe ziet op naleving van de wet. De vrijspraak die het Gerechtshof aan ons heeft verleend tegen de Opiumwet in maakt wellicht duidelijk dat de Opiumwet op dit punt niet te handhaven is. Een objectief en inhoudelijk debat over cannabis in de Opiumwet is nooit gevoerd, zelfs niet bij het aanvaarden van deze wet. Nederland heeft binnen zijn eigen grenzen wel een beleid ; verbieden en gedogen, maar dit heeft maatschappelijk geen waarde ze hebben opgeroepen tot burgerlijke en gerechterlijke ongehoorzaamheid. Elk mens die baat heeft bij het gebruik van cannabis zal een weg zoeken om cannabis te verkrijgen ook al valt de werkwijze buiten de wet. De huidige wetgeving is gebaseerd op internationale verdragen uit de periode rond 1961. In die tijd is ervoor gekozen om cannabis te classificeren in de zwaarste klasse, omdat het aan de volgende voorwaarden zou voldoen: -ontwrichtend effect op de samenleving, -groot gevaar op verslaving, -geen geaccepteerde medicinale toepassing. Aan geen van deze voorwaarden wordt momenteel voldaan: Indien het ontwrichtende effect er zou zijn, dan mochten coffeeshops niet bestaan. Gevaar op verslaving is ongeveer gelijk bevonden aan dat van nicotine en cafeïne, dit is zelfs door organisaties als de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO) onderschreven.
Cannabis is voor mij en vele anderen van essentieel belang in het dagelijkse bestaan. In dat ik tegen kom alleen moe-er te worden (in mijn kwaal MS) doordat ik niet zelf de verantwoordelijke regie over cannabis en andere natuurlijke middelen in handen heb in eigen land , op eigen bodem, Nederland, is een regering moeilijk waardig te achten. In 1996 werd er gedoogd in 2001 getracht te regelen en in 2004 aangescherpt en verworpen. Tot nu toe 2008 is er niets deugdelijks geregeld door de politiek, waar moet de ‘zieke’ burger op wachten? Minister E. Borst verklaarde zich in 2001 ontvankelijk voor patiënten die hun ervaringen over de heilzame werking van cannabis aan haar richtten met het verzoek om wettelijke regelingen. Cannabis werd Medicinale Cannabis en hiermee overheidsbeleid. Dan in de portefeuille van Minister Hoogervorst, deze weigert systematisch elk overleg over cannabis met de door de politiek ingestelde begeleidingscommissie of patiënten, de eerste belanghebbenden. Onder die regering volgt dan een oproep om bezinning over waarden en normen. Ik ben tegen de Opiumwet en de strafvervolging ingegaan om het universeel recht van de mens op alles van de natuur waar hij baat bij ondervindt, niemand op aarde is gerechtigd dit een ander te onthouden!
De Nederlandse ‘war of cannabis’ is begonnen in 1937, geworteld in de V.S. Wellicht kan misschien alleen erkenning van, en kennis over deze geschiedenis een hedendaags debat over drugsbeleid inhoud geven. Met vriendelijke groet, Wim Moorlag |
|
|
